دانشگاه اصفهانپژوهش های تاریخی2008-62535220130622شماره کامل مجله 18 تابستان 1392016606FAJournal Article20160614https://jhr.ui.ac.ir/article_16606_f5eb8100d42d619d33318926b65b9f13.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های تاریخی2008-62535220130622Taqizade, from modernism to west oriented believesتقیزاده، از تجددگرایی تا فرنگیمآبی11816599FAعلیبیگدلیاستاد تاریخ دانشگاه شهید بهشتیحسینپنداردانشجوی دکتری دانشگاه پیام نورJournal Article20130513There is misunderstanding about not only Taghizade`s intellectual insight but also his political character. The difference is that he himself contributed to such misunderstanding more than others. Because, expressing the statement: “Iranian must be fond of western culture apparently and inwardly, physically and spiritually”, made others reckon that due to his superficial understanding of modernism, he is intellectually inadmissible and has declined as a person fond of western culture; while studying his notes and writings proves the contrary. Because of his political character that his intellectual character had concealed, obtaining power and performing any self-interest action which is an inseparable feature of a politician turned him to one of the most politicians in the Pahlavi era, especially after his signing the contract of 1933 to extend it. <br /> درک بینش روشنفکری تقیزاده همانقدر دچار کجفهمی است که درک شخصیت سیاسی او؛ با این تفاوت که تقیزاده خود، در ایجاد این کجفهمی بیش از هر کس دیگر نقش داشت. چرا که ایراد جمله «ایرانی باید ظاهراً و باطناً، جسماً و روحاً فرنگیمآب شود و بس» دیگران را به این بینش کشانید که وی با درک سطحی از مدرنیته، فاقد وجاهت روشنفکری بوده و به اندازهی یک فرنگیمآب نزول کرده است؛ در حالیکه بررسی مطالب و نوشته های وی، خلاف این مسئله را اثبات می کند . به لحاظ شخصیت سیاسی - که شخصیت روشنفکریاش بر آن سایه انداخته بود - نزدیکی به قدرت و دست یازیدن به هر اقدام منفعتطلبانه، که لازمۀ مقام سیاستمداری است، حتی به قیمت امضای تمدید قرار داد 1933، وی را به یکی از منفورترین سیاستمداران عصر پهلوی مبدل کرد .https://jhr.ui.ac.ir/article_16599_d9fbc9bfe0f3ee3a2b3f03a3e4b8587c.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های تاریخی2008-62535220130622The nature of Iraqi Turkmens and their relationship with Seljuq Turkmen
(1009-1043)ماهیت ترکمانان عراقی و رابطه آنان با ترکمانان سلجوقی193616600FAمحسنمؤمنیاستادیار تاریخ دانشگاه ارومیهعلی اکبرکجبافدانشیار تاریخ دانشگاه اصفهانفریدونالهیاریدانشیار تاریخ دانشگاه اصفهانJournal Article20120107Migration of Seljuq Turks and formation of the first government with a tribal origin was the preface of outstanding changes in the culture of Iran. Iraqi Turkmens as pioneers of this migration because of penetration in non-Arab regions of Iraq were known as Iraqis. The nature and ethnic roots of this groups and their relationship with Seljuqs can be investigated from two different perspectives: A group of historians know them as Israel citizens who were authorized by the son of Seljuq and migrated to Iran after he was captured by Mohammad Ghaznavid. The present article referring to available sources does not approve this theory and considers them as a branch of Seljuqs. From another perspective, actions Ghaznavids performed to restrain them and the policy Seljuqs later applied for Turkmens, not only before their arrival to Iran but also after their seizing power in Iran, experienced meaningful ups and downs. Such actions can be divided into three steps: neutral state against them, temporary alliance with them and repressive state against them. مهاجرت ترکان سلجوقی و تشکیل اولین حکومت با منشاء ایلی، سرآغاز تحولات شگرف در تاریخ و فرهنگ ایران زمین بود. ترکمانان عراقی، طلایه داران این مهاجرت، به دلیل نفوذشان در منطقه عراق عجم به عراقی مشهور شدند. ماهیت و ریشه های نژادی این گروه و ارتباطشان با سلاجقه از دو دیدگاه قابل بررسی است. گروهی از مورخان آنان را از اتباع اسرائیل، پسر سلجوق، میدانند که پس از اسارت او به دست محمود غزنوی به ایران مهاجرت کردند ولی این پژوهش با استناد به منابع، به چند دلیل، این نظریه را تایید نمیکند و آنان را شاخه ای از سلاجقه میداند. از سوی دیگر، اقدامات حکومت غزنویان و بعدها سیاست حکومت سلجوقیان، چه پیش از ورود به ایران و چه بعد از به دست گرفتن قدرت برای مهار این ترکمانان فراز و نشیب های معناداری دارد. که میتوان آن را به سه مرحله بی طرف در قبال اقدامات آنان، اتحاد موقتی با آنان و سرکوب آنان مورد بررسی قرار داد.https://jhr.ui.ac.ir/article_16600_ef4cd8f89bbfe8f7653d398045d3ab77.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های تاریخی2008-62535220130622Economic role and position of the residents of western Sapras in Iran during Achaemenid Empire (941-1185)نقش و جایگاه اقتصادی ساتراپنشینهای غربی ایران در شاهنشاهی هخامنشی (از 550 تا 330 پ. م)375216601FAمحمدکریمیوسف جمالیدانشیار تاریخ دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف آبادناصرجدیدیاستادیار تاریخ دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف آبادعلی اکبرشهابادیدانشجوی دکتری تاریخ ایران باستان دانشگاه آزاد اسلامیJournal Article20130826The present study aims at revealing economic role and importance of the residents of western Satraps during Achaemenid Empire, taking advantage of an analytical viewpoint. Economic and business situation of Iran during Achaemenid Empire has been investigated by scholars of economic history and the history of ancient Iran, but the economic role and position of these residents has not been talked about very much. The findings of this study which is done based on studying historical sources, archeological findings and reports of historians clearly shows that the residents of western Satraps were economically the center of international trades at that time. <br />This article analytically studies the economic structure of the residents of western Satraps based on present documents and sources.در این پژوهش سعی شده با نگاهی تحلیلی به ساتراپنشینهای غربی هخامنشی، آگاهیهایی را دربارة نقش و اهمیت اقتصادی این ساتراپنشینها در شاهنشاهی هخامنشی به دست دهد. وضعیت اقتصادی، بازرگانی و تجاری ایران در شاهنشاهی هخامنشی از دیرباز مورد مطالعه پژوهشگران تاریخ اقتصادی و تاریخ ایران باستان بوده، امّا در خصوص نقش و جایگاه اقتصادی ساتراپنشینهای غربی ایران در شاهنشاهی هخامنشی، کمتر سخن گفته شده است. یافتههای پژوهش حاضر که بر اساس واکاوی منابع تاریخی، دادههای باستانشناسانه و گزارشهای پژوهندگان باستانی انجام گرفته و متکی بر اسناد و منابع موجود و تحقیقات روشمند تاریخی است، به روشنی نشان میدهد که ساتراپنشینهای غربی، به لحاظ اقتصادی، در مرکز ثقل مبادلات بینالمللی آن عصر قرار داشته و از اهمیت و جایگاه بالایی در نظام اقتصادی هخامنشیان برخوردار بودهاند.https://jhr.ui.ac.ir/article_16601_c19c85c252230203451f5f47b251aa75.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های تاریخی2008-62535220130622The position of Byzantium in foreign policy (1258-1335)جایگاه بیزانس در سیاست خارجی ایلخانان (736-656 هـ. ق / 1335-1258م)537616602FAعلیرضاکریمیدانشیار تاریخ دانشگاه تبریزعلی اصغرچاهیاندانشجوی دکتری تاریخ دانشگاه تبریزJournal Article20121215After the inversion of Mongols was stopped by landowners, Mongol Ilkhans needed to union with eastern Christian governments such as Armenia and Byzantium, in order to have a better relationship with Europe because they wanted to be able to deal with landlords and maintain their political and economic interests. Byzantium government during paleologue dynasty, resisting against political risks which were surrounding Byzantium and threatening it, found the same political and economic goals and interests with Ilkhanids. In spite of this, even though Byzantium government did some practical actions in order to integrate with Ilkhanids, it not only couldn`t have a stable coalition and continuous integration with Ilkhanids but also because of its strategic situation, often performed the policy of equilibrium dealing with all governments especially competitors of Ilkhanids. The present study while revealing the position of Byzantium in the foreign policy of Ilkhanids, using a descriptive-analytical method based on library studies, tries to investigate the quality and influential factors in the procedures adopted by the government of Byzantium. <br /> بعد از آنکه روند هجوم مغولان توسط ممالیک متوقف شد، ایلخانان مغول برای ارتباط بهتر با اروپا، مقابله با ممالیک و حفظ منافع سیاسی و اقتصادی خویش، نیازمند ائتلاف با دولت های مسیحی شرقی همچون ارمنستان و بیزانس بودند. دولت بیزانس نیز در زمان سلسله پالئولوگوس (paleologue) در مقابل خطرات سیاسی پیرامون خود که حیات بیزانس را تهدید میکرد با ایلخانان دارای اهداف و منافع مشترک سیاسی و اقتصادی گردید. با وجود این دولت بیزانس گرچه در ابتدای دوره ایلخانان، برای ائتلاف با آنان پارهای اقدامات انجام داد؛ اما نه تنها نتوانست مانند ارمنستان به ائتلافی پایدار و همگرایی مداوم با ایلخانان دست پیدا کند، بلکه به دلیل شرایط استراتژیک خود، در اکثر مواقع، در برخورد با همة دولتها به ویژه رقیبان ایلخانان سیاست موازنه را پی گرفت. این پژوهش ضمن تبیین جایگاه بیزانس در سیاست خارجی ایلخانان، با روشی توصیفی – تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانهای سعی دارد چگونگی و عوامل مؤثر در اتخاذ رویه مذکور از سوی دولت بیزانس را مورد بررسی و بازکاوی قرار دهد.https://jhr.ui.ac.ir/article_16602_8f59fc73a0fa45715d02e1b6bbae2854.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های تاریخی2008-62535220130622Achaemenid Empire and Agibi Firmشاهنشاهی هخامنشی و تجارتخانه اگیبی779216603FAعلی اصغرمیرزاییاستادیار تاریخ دانشگاه اراکJournal Article20130604Documents and tablets from cities located in Mesopotamia acknowledge huge firms which were engaged in different business and economic activities. Firms whose archives draw light on Persian conquest of Mesopotamia, land allocation to Persians, forming military bailiwicks, cooperation among enterprises of Babylon and Persia, taking different kinds of tax, and so on. Agibi firm is the most significant firm that played an active role in the economy of the region, from the kingdom of neo-Babylonian to the kingdom of Darius the Great. Achaemenid tax organization, land tenure, paying a variety of taxes, and business were the most important fields that Agibis were engaged in. The main goal of this article is to investigate the role of Agibi`s family in tax organization and economy of Achaemenids. <br /> اسناد و الواح به دست آمده از شهرهای میان رودان، از وجود تجارتخانههای بزرگی آگاهی میدهند که به انواع فعالیتهای تجاری و اقتصادی اشتغال داشتند. تجارتخانههایی که بایگانی آنها، پرتو تازهای بر چیرگی پارسیان بر میان رودان، واگذاری زمینها به پارسیان، ایجاد تیولهای نظامی یا زمینهای خدمت، همکاری میان بنگاههای اقتصادی بابل و پارسیان، دریافت انواع گوناگون مالیاتها و غیره میاندازند. تجارتخانه اگیبی، مهمترین تجارتخانهای است که از زمان پادشاهی بابلی نو تا پایان پادشاهی داریوش بزرگ، نقشی فعال در اقتصاد منطقه بر عهده داشت. سازمان مالیاتی هخامنشی، اجارهداری زمینها، پرداخت انواع گوناگون مالیاتها و تجارت، مهمترین عرصههایی بودند که اگیبیها در آنها فعالیت داشتند. مسأله اصلی این نوشتار، بررسی نقش خانواده اگیبی در سازمان مالیاتی و اقتصاد هخامنشیان است.<br /> https://jhr.ui.ac.ir/article_16603_1aadbcde181381d73d388f7667da1aa3.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های تاریخی2008-62535220130622The reaction of the branches of the doctrine Ne`matollahi to the movement of constitutionalismواکنش و عملکرد شعب طریقت نعمت اللهیه به جنبش مشروطه خواهی9311216604FAهادیپیروزاندانشجوی دکتری تاریخ دانشگاه شیرازJournal Article20130625Different social groups such as intellectuals, scholars, traders, and Sufis were involved in costitutional revolution. Some of the members of these groups acted as advocates of revolutions and some others either joined the opponents or stayed neutral. Sufis and mystics were among those who played roles in the event. Sufis of different branches of Ne`matollahi were also among the ones who were considered as the main figures in the revolution. <br />In the present study; first, social and political orientation of all the four branches of the doctrine Ne`matollahi called Safi Alishahi, Genabadiye, Kowsar Alishahi, and mounes Alishahi, toward parliamentary system is investigated. Then, the main point in this article, why the orientations of these branches were different from each other, is studied. The findings of the article reveals that three factors: 1. Social class of the partisans of the dynasty, 2. The leadership of the dynasty, and 3. Social and political atmosphere of centers of dynasties had the most influential role in forming different orientations among the branches. <br /> در جریان انقلاب مشروطه، گروههای اجتماعی گوناگونی اعم از روشنفکران، علماء، اصناف و صوفیان نقشآفرینی کردند. برخی از اعضای این گروهها، در پی انقلاب مشروطه به صف هواداران انقلاب پیوستند و برخی دیگر هم یا به جبهه مخالفان گرویدند و یا مشی کاملاً بیطرفانهای برگزیدند. صوفیان و درویشان نیز از جمله طیفهایی بودند که در این حادثه نقش داشتند. شعب مختلف نعمت اللهیه از جمله صوفیانی بودند که در جریان انقلاب مشروطه منشأ اثر شدند. در پژوهش حاضر در ابتدا جهتگیری اجتماعی و سیاسی هر یک از چهار شعبه طریقت نعمت اللهیه یعنی طرایق صفیعلیشاهی، گنابادیه، کوثر علیشاهی و مونس علیشاهی نسبت به مشروطه بررسی شده. و در ادامه به مسئله اساسی پژوهش حاضر، یعنی دلایل متفاوت بودن رویکردهای هر یک از این شعب به مسئله انقلاب مشروطه پرداخته شده است. یافتههای پژوهش بیانگر آن است که سه عامل: طبقه اجتماعی هواداران سلسله، رهبری سلسله و فضای اجتماعی – سیاسی مراکز سلسلهها، در اخذ جهتگیریهای سیاسی متفاوت این شعبهها بیشترین سهم را داشتهاند.https://jhr.ui.ac.ir/article_16604_06b4c253f6271374c5201830b16acba4.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش های تاریخی2008-62535220130622Dashnaxion and the concept of Armenian national governmentداشناکسیون و مفهوم دولت ملی ارمنی (1307-1336ق/1890-1918م)11312616605FAسید علیمزینانیدانشجوی دکتری تاریخ ایران اسلامی دانشگاه تربیت مدرس تهرانعلیشکفتهکارشناس ارشد ایرانشناسی دانشگاه امام رضا (ع)Journal Article20121104Dashnaxion<strong> (</strong>Dashnaktsutyun) party, together with some other Armenian parties that all had great excitement to set Armenians free, was established during the last years of 1880s. Considering the dominance the party obtained over the political life of Armenians in less than 10 days, it was not surprising that it can authorize the country in May 28, 1918, after Armenia declared its independence. Dashnaxionrequired theoretical background on Armenian independent government to be able to perform its political role. <br />The present article, using a descriptive explanation, reveals that the party lacked any coherent and explicit theory on national government from 1890 to 1918, and during the time, in five separate periods it sometimes became close to the concept “national government” and sometimes far from that concept. Finally, after the independence of Armenia, the party was forced to lead the new government without previous preparation.حزب داشناکسیون (داشناکتسوتیون)، به همراه چند حزب ارمنی دیگر که همگی تب وتاب آزاد سازی ارامنه را داشتند، در سالهای پایانی دهه 1880(1297ق) بنیان گذاشته شد. با وجود تسلطی که این حزب، در مدت کمتر از ده سال، بر حیات سیاسی ارامنه به دست آورد، چندان عجیب نبود که در 28 می 1918 (16 شعبان1336ق) پس از اعلام استقلال ارمنستان، سکانداری این کشور را بر عهده گیرد. اجرای نقش سیاسی جدید برای داشناکسیون، نیازمند بهره داشتن حزب، از پیشنهای نظری در باب دولت مستقل ارمنی بود. این مقاله براساس تبیین تشریحی، نشان خواهد داد که حزب در حد فاصل سالهای 1890 تا 1918م(1336-1307ق) فاقد هر گونه نظریه منسجم و صریح در باب دولت ملی بود و در همین برههی زمانی، طی پنج دورهی متمایز، گاهی به چنان تعریفی نزدیک می شود و گاهی از آن فاصله می گیرد، تا اینکه در نهایت با سر زدن استقلال ارمنستان بدون آمادگی نظری کامل، ناچار از قبول رهبری دولت جدید می شود.https://jhr.ui.ac.ir/article_16605_00167941b5ede8b98d3eda75a1264891.pdf