دانشگاه اصفهان پژوهش های تاریخی 2008-6253 6 2 2014 08 23 The crisis of legitimacy during the reign of Sarbedaran (1336 - 1381) بحران مشروعیت در حکومت سربداران (736 تا 783ق/1336 تا 1381م) 125 142 16635 FA مدرس سعیدی Journal Article 2016 06 14 Sarbedaran government was unique considering its social status, supporters, and religious affiliations among the numerous governments that emerged from all around Iran after the patriarch government collapsed. This factor demanded a special and different approach that they had toward the issue of legitimacy. On the other hand, the quality of political instability which was prominent in Sarbedaran, and specifically frequent dethroning and murdering rulers raises questions about the amount of success the government achieved in establishing legitimacy. The present article has a descriptive analytical method and through investigating the information from historic resources reveals that social status and different religious affiliations of Sarbedaran government made them not only unable to take a lot of advantage of conventional sources of legitimacy but also unable to make new sources as the result of legitimacy. در میان حکومت‌های پرشماری که پس از فروپاشی دولت ایلخانی، در گوشه و کنار ایران سر برآوردند دولت سربداران، از لحاظ خاستگاه اجتماعی و نیروهای حامی و گرایش‌های مذهبی دارای ویژگی‌های منحصربه‌فردی است. این امر رویکرد ویژه و متفاوت آنان، به مقولۀ مشروعیت‌سازی را نیز ایجاب می‌کرده است. ازسوی‌دیگر، خصلت بی‌ثباتی و استقرارنداشتن سیاسی که درباره سربداران از برجستگی خاصی برخوردار بود و به‌ویژه، خلع و قتل مکرر حکمرانان، پرسش‌هایی را درباره میزان توفیق این حکومت، در ایجاد مشروعیت مطرح می‌سازد. پژوهش حاضر به روش توصیفی‌تحلیلی انجام گرفته است و از طریق تحلیل اطلاعات منابع تاریخی، نشان می‌دهد خاستگاه اجتماعی و گرایش‎های مذهبی متفاوت حکومت سربداران، سبب شد این حکومت قادر نباشد از منابع مشروعیت متعارف و رایج بهره وافی ببرد؛ همچنین مفاهیم و منابع جدیدی که مشروعیت پایداری به بار می‌آورد، ایجاد کند. https://jhr.ui.ac.ir/article_16635_2a24805e75f9f61b4e4e101931494ebe.pdf