دانشگاه اصفهان پژوهش های تاریخی 2008-6253 4 2 2012 08 22 An analytical assessment of foreign relations of Darbandi Shervanshahs (Second progeny 1378-1538 AD) بررسی روابط خارجی شروانشاهان دربندی (سلالة دوم 945 -780 هـ.ق/ 1538- 1378 م) 65 78 16572 FA محرم قلی زاده کارشناس‌ارشد تاریخ ،ایران کورش صالحی استادیار گروه تاریخ دانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران Journal Article 2011 11 20 The beginning of the second progeny of Darbandi Shervanshahs in Shervan coincided with Teymurid attacks. Sheykh Abraham Darbandi (1378-1418 AD), the founder of the local dynasty, and two of his successors, regulating foreign affairs, could protect the local government of Shervan against the powerful empires of Teymurid and Turkaman empires. Not only Sheikh Abraham submitted to the authority of Teymur, but also Khalil Allah sat up a friendly relationship with both Teymurids and Agh Quyunlus. FarrokhYasar, the successor of Khalil Allah, refused Teymurids` citizenship and gradually turned to marrying and having political relations with Agh Quyunlus. Finally, the growing weakness of Agh Quyunlus, the most important authority united with Shirvanshahs, and the dynamic moral-mundane power of SafavidSheykhs in 1538 AD put an end to the brilliant period of foreign relations of this local government and the life of the Darbandi family. This research seeks to prove the hypothesis in this period, the foreign policy of Darbandi Shirvanshahs towards the great governments and empires of the area has been largely positive and influential. آغاز حکومت سلاله­ دوم شروانشاهان دربندی در شروان، با یورشهای تیموری هم زمان بود. شیخ ابراهیم دربندی (821-780ه.ق-1418-1378م)، بنیان گذار سلسله محلی مذکور و دو تن از جانشینان او توانستند با تنظیم روابط خارجی، بیش از یک قرن دولت محلی شروان را در مقابل امپراتوری های قدرتمند تیموری و ترکمن­ها محافظت کنند. شیخ ابراهیم به حاکمیت تیمور گردن نهاد و خلیل الله نیز، هم با تیموریان و هم آق­قویونلوها رابطه دوستانه­ای برقرار کرد. فرخ یسار، جانشین خلیل الله از تابعیت تیموریان سرباز زد و به تدریج به قرابت سیاسی و سببی با آق­قویونلوها روی آورد. سرانجام ضعف روزافزون مهمترین متحد شروانشاه، یعنی آق­قویونلوها و نیز قدرت پویای معنوی – دنیوی شیوخ صفویه در سال945ه.ق/1538م. به دوره درخشان روابط خارجی آن دولت محلی و عمر خاندان دربندی خاتمه داد. این تحقیق در پی اثبات این فرضیه است که در این دوره سیاست خارجی شروانشاهان دربندی در قبال دولت ها و امپراتوری­های بزرگ منطقه تا حد زیادی مثبت و سازنده بوده است. https://jhr.ui.ac.ir/article_16572_05fe2835040d8a6a371812980e1adf1c.pdf