دانشگاه اصفهان پژوهش های تاریخی 2008-6253 1 1 2009 05 22 The conditions and relations of Sadrodin Safavid and criticism of the Qasem-e Anvār story احوال و مناسبات صدرالدین صفوی و نقد افسانه قاسم انوار 67 100 16480 FA علی سالاری شادی استاد یار گروه تاریخ دانشگاه ارومیه . Journal Article 2016 06 14 The era of Sadradin Mosa Safavi (1334-1389) coincided with disintegration of the Ilkhanid dynasty and the start of the <em>Fatrat</em> period one of the most important periods in which the Safavid family tried to preserve and expand their properties and possessions resorting to popular actions like building Sufis’ House and monastery. During this period not only Sadrodin made conscious efforts to expand the properties and possessions of his family but also to use various policies, like claiming to be a Sayyed, the publication of the book Safavat al-Safā, and a building mausoleum, had outstanding achievements .In fact we should call him the builder and architect of the Safavid family. By his popular efforts in that period he could depict the feudal society as a Sufi-like one. Hence Safavid feudalism fall into oblivion. Subsequently the family got closely related to Sufism and mysticism. In this respect using different forms and orientations of Sufism the dynasty tried to hide its feudalism and tried to make disciples for itself. Among these were the unfounded claims for mentor and disciple relation between Sadradin and Qasem-e Anvār. The article presented tries to survey the claims for such relationship between Sadradin and Qasem-e Anvār and to investigate relations actions and measures taken by Sadradin. <br />  عصر صدرالدین موسی صفوی(792ـ 735ه. ق)که مقارن ایام انقراض عصر ایلخانی و شروع دوره فترت بود، یکی از مهمترین ادوار تاریخ خاندان صفوی در راستای حفظ و گسترش املاک و اموالشان با تکیه بر دستاویزهای مردم پسند، چون زاویه سازی وخانقاه داری بوده است. در این ایام، صدرالدین با هوشیاری و تلاش مضاعف، نه تنها در صدد گسترش املاک و اموال خاندان برآمد، بلکه با اتخاذ شیوه ها و تاکتیکهای خاص، نظیر ادعای سیادت،دستورتألیف کتاب<strong> صفو</strong><strong>ة</strong><strong>الصفا</strong>، بنیان بقعه و... به موفقیت های چشمگیری نایل آمدکه باید او را در واقع سازنده و معمار بزرگ خاندان صفوی قلمداد کرد. او با تلاشهای عامه پسند در آن عصر متشنج توانست خاندان فئودالی(ن. ک:پاورقی1) صفوی را جامه ای صوفیانه بپوشاند که با اتکا بر پاره ای از اقدامات او، آن هسته فئودالی خاندان جایش را با پوسته صوفیانه عوض کرد و مسأله زمینداری صفویان به فراموشی سپرده شد و همه چیز این خاندان به تصوف و طریقت اسناد یافت. در این راستا، تلاش شد با طرح آرایه ها و پیرایه های فراوان،آن موقعیت اربابی و زمینداری کتمان و در عوض مرید پروری آنها به شکلی اغراق آمیز بر جسته گردد. از جمله ادعای مناسبات مرید و مرادی صدرالدین و قاسم انوار در این فضا خلق و جعل شد.<br /> مقاله پیش روی کوشش دارد تا صحت و سقم ادعاها، چند و چون مناسبات و اعمال و اقدامات صدرالدین را به بحث گذارد. https://jhr.ui.ac.ir/article_16480_d832791d418a4b895c241745ad63d32e.pdf